Indyjskie dzieła w ogromnym stopniu mają powiązania z religią. Najpełniej rozwiniętą formą sztuki była rzeźba, jednak wpływy buddystów ograniczały jej rozwój. Wyraz artystyczny cechowała prostota i skromność. Charakterystyczne była dla Indii pojęcie przemijania. Przedstawione na malowidłach ściennych w jaskiniach Adżanty ludzkie pochody przedstawiają indyjskie pojęcie życia. Architektura indyjska była bardzo strojna, niektórzy twierdzą, że można by ją zaliczać do rzeźby, gdyż wiele świątyń zostało wykutych w skale, a nie wybudowanych. Świątynia wybudowana w IX w. przez buddystów na wzgórzu Borobudur na Jawie, ukazuje, jak wielki wpływ miał Buddyzm na tradycje artystyczną. Gdy mówimy o architekturze Indyjskiej nie możemy pominąć „indyjskiego cudu świata – Taj mahal. Jest to mauzoleum wzniesione przez cesarza Shahdżahana na pamiątkę swojej żony – Mumtaz Mahal, która zmarła przy porodzie czternastego dziecka. Mauzoleum jest nazywane świątynią miłości. Budynek został wzniesiony w Agrze,  w indyjskim stanie Uttar Pradesh. Legendy mówią, że po zbudowaniu świątyni, władca kazał poobcinać robotnikom kciuki, by już więcej nie mogli stworzyć niczego równie pięknego. Budowa trwała 22 lata, pracowało przy niej około 20 tysięcy rzemieślników. W 2004 roku świętowano 350 rocznicę ukończenia jego budowy, 3 lata później budynek został ogłoszony jednym z siedmiu nowych cudów świata.