Muzyka indyjska ma ogromny związek z hinduizmem.  Muzyka klasyczna tego państwa wywodzi się z najstarszych religijnych dokumentów - Wed. Jeden ze zbiorów wchodzących w skład Wed, Samaweda, zajmuje się szeroko pojmowaną ideą melodii i brzmienia. Ogólnie muzyka indyjska wywodzi się ze starodawnych praktyk medytacyjnych, w których ragi (cztery formy melodii) wpływają na tzw. czakry (centra i obiegi energetyczne w ludzkim ciele) Wszystkie cztery formy tych melodii (ragi) mają wpływać na różne czakry (centra energetyczne). Rozbudzenie czakr miało prowadzić do Kundalini, sakralnej mocy duchowej. Klasyczne melodie indyjskie są zwykle monofoniczne, opierają się tylko na jednej linii melodycznej. Muzyka klasyczna Indii dzieli się na północną i południową, między którymi istnieją różnice w rytmie. Instrumenty zwykle używane w muzyce północnych Indii to sitar, sarod, tambura, bansuri, shehnai, sarangi i tabla. Instrumenty wykorzystywane w muzyce południowych Indii to głównie gottuvadyam, vina, mridanga, kanjira i skrzypce. Najbardziej popularni współcześni wykonawcy muzyki indyjskiej to D. K. Pattammal, Dr K. J. Yesudas, T. V. Sankaranarayanan i T. N. Krishnan. Najsłynniejszym wokalistą tego okresu był M. S. Subbulakshmi.