W literaturze indyjskiej wyróżniamy dwa okresy – epicki i klasyczny. W okresie epickim zachowały się tzw. dzieła z grupy smryti (tradycja), dzielące się na kolejne pod kategorie: eposy, purany, teksty tantryczne, śastra (traktaty naukowe i zbiór reguł), kamasutra (Traktat o miłowaniu), Manusmryti (Prawa Manu) i Natjaśastra. Najsłynniejszym dziełem tego okresu jest prawdopodobnie epos – Ramajana. Przedstawia ona dzieje Ramy (wcielenie boga Wisznu), jego brata Lakszmany oraz żony Ramy - Sity (porwanej przez demona Rawanę). Okres klasyczny dzielimy na wiele kategorii, najważniejsze z nich to śrawjakawja (liryka i epika), dryśjakawja (dramat) i miśrakawja (dzieła mieszane). Najsłynniejszymi dziełami tego okresu są Śatakatraja, Amaruśataka, Ćaurapańćasika, Rytusanhara, Buddhaćarita (żywot Buddy), Śiśupalawadha, Bryhatkatha (zbiór bajek), Swapnawasawadatta, Mudrarakszasa i Uttararamaćarita (późniejsze dzieje Ramy). Najbardziej znani pisarze indyjscy to Bhartryhari Kalidasa, Dźajadewa, Śudraka i Wiśakhadewa.